s.t.a.l.k.e.r: anomaly

| oyun
3,948 | 3 | 17

əjdahalar googlla

Derek

stalker - keçən ayın ən bəyənilənləri

💛

Yalnız deyilsən!

Bu duyğuların müvəqqəti olduğunu və kömək mövcud olduğunu bilmək vacibdir. Dostlarınıza, ailənizə, profesionallara müraciət etməyiniz vacibdir. Sizi dinləmək və lazım olan dəstəyi təmin etmək istəyən insanlar var.

Sözlük yazarları olaraq səni hər zaman dinləyə bilərik.

Əgər yalnız hiss edirsənsə, qaynar xəttə zəng et:

☎ 860

1. cordonda wolfdan cordonun şimal-şərqindəki mutantları təmizləmə missiyası alan vaxtı, rookie village
southern military outpostdan gələn military əsgərləri tərəfindən atəşə tutuldu. Güllə səslərini eşidəndə ordan qaçıb getdim, üstümdə çünki nə mərmi, nə də mərmi alacaq pul vardı. Mutant təmizləmə işinə hardasa 17k kimi bir rəqəm verirdi, onunla da banditin üstündən tapdığım fnx-45 link

i garbageda təmir etdirəcəkdim. Wolf tez-tələsik qaçıb getdi deyə, missiyanı ala bilmədim, mən də üzü şimala üz tutdum. Əvvəllər təmizlədiyim elevator tərəfdə qaraja ayağımı basan kimi mərmini yedim, sən demə banditlər təzədən ələ keçiribmişlər, bunlarla atışmağa məcbur qaldım. Əlimdə pis vəziyyətdə toz
-34 link

vardı, 5 dənə də mərmisi. Arxa tərəfdə hasarın dibində medkit, bandajla yaramı həll edəndən sonra banditlərin ikisini yerə sərdim, 3cü əllərini başının arxasına qoyub mərhəmət dilədi. Qulaq asmadım, onu da bıçaqla boynunu kəsdim. Bunlar da onsuz kasıb şeylər idi, üstlərindən əməlli nəsə çıxmadı, faction yamaqlarını, mərmilərini bir də mutant parçalarını yığıb yoluma davam elədim. Bu mutant parçalarını yantara aparıb orda ekolojistlərə satmağı fikirləşirdim, babat pul verirlər belə şeylərə. Oxumuş adamlardı nə də olsa.

Şimaldakı outposta çatanda military yemə üstümə şığıdı, amma bu dəfə qaçmadım. Hardasa 7-8 nəfər idilər, arxadakı ağacın dalında gizləndim, banditlərin birindən tapdığım ac-96 link

nı çıxardım, military əsgərlərinin ikisini başından vurub yerə saldım. Qalanları evin içinə girdilər, mən də çöldə pusquda durub qapıdan, pəncərədən görünmələrini gözlədim. Oğraşlardan amma səs çıxmırdı. Axır bezib içəri addım atanda baxdım, əsgərlərin dördü də yerdədi, başlarında da 2 dənə flesh. Tez qaçdım ordan, bunlar da təbii ki, arxamca düşüblər. Toz-34-ü yenidən çıxardım, birini yerə sərdim, o birinə mərmi dəymədi, üstümə hoppanıb yaraladı məni canımı da sıfıra salırdı az qala. Ondan sonra öldürə bildim onu.

Tez evin içinə qaçdım, yaramı bağladım, medkitimi açdım, əsgərləri yağmalamağa başladım. Bunlar military olduğuyçün bir az varlıydılar banditlərdən, hətta birindən artefact belə götürə bildim, yenə ağlımda tutmuşdum ki, ekolojistlərə sataram.

Beləcə axır ki garbage-a gəlib çata bildim.

6 əjdaha!

10.11.2024 01:51, Derek

#388603

2. zonadakı bir çox hekayə belə bitir: heç vaxt qəhrəman olmur, hər kəs yox olur

cəsədinin yarısı parçalanmış bir stalkerin gündəliyindən:

1-ci gün

“Gözümü açanda yanımda heç kim yox idi. Kolya da, ‘Səssiz’ də yox… yalnız boşluq. Çantamda qalmış tək konservi gizlətdim. Özümə söz verdim: ancaq ən son məqamda yeyəcəyəm.

Gecə külək pəncərəni qırdı, səsi qulağımda ‘geri dön’ kimi eşidildi. Amma mənim geri dönəcək yerim yoxdur. Hər addımda torpaq qırıq-sındırıq, meşə qaranlıq və susqun. Zona buranı mənə yad etdi, mən isə hələ anlamadım.”

2-ci gün

“Meşə yolunda addımlayanda qarşımda qara kölgə göründü. Mutant olduğunu düşündüm, tüfəngimi qaldırdım. Amma o hərəkət etmədi. Yaxınlaşanda gördüm ki, sadəcə quru ağacın kölgəsidir. Zona oyun oynayır, mən isə öz ağlımı itirirəm.

Hər səs, hər külək pıçıldayır: ‘Səni buraxmayacağam.’ Mənim ürəyim çırpınır, amma irəliləyirəm. Hər addımda Zona bir parçamı udur.”

3-cü gün

“Köhnə kəndə girdim. Evdə masanın üstündə qalmış çörək parçası, sobada sönmüş odun. Bir stulun üstündə uşaq ayaqqabısı gördüm. Mən oradan tez uzaqlaşdım.

Zona insanlığı udub, yalnız xatirələr qalıb. Mutantdan qorxmuram, amma belə izlər mənim ruhumu parçalayır. Mən təkəm, amma buradakı hər şey canlı kimi baxır mənə.”

5-ci gün

“Gecə uzaqdan atəş səsləri gəldi. Qaçdım, ümid etdim ki, kimsə sağdır. Ora çatanda yalnız cəsədlər vardı. Bir neçəsi vortex-in kənarında idi. Biri hələ nəfəs alırdı, qan içindəydi. Mənə baxdı, pıçıldadı:
‘Qaçma… fərqi yoxdur.’
Sonra öldü. Mən isə heç nə edə bilmədim. Tüfəngimi qucaqlayıb sabaha qədər donmuş kimi oturdum.”

6-cı gün

“‘Səssiz’ haqqında düşündüm. O gecə yoxa çıxdı. Mənim ardımca baxırdı, ya da artıq fərqi yox idi. Vortex onu çoxdan udmuşdu. Ayaqlarım getdikcə daha ağır olur, gözlərim yuxusuzluqdan bulanıq.

Yol boyu hər addım sanki bir işgəncə, hər nəfəs sanki zonanın əlinin içindədir.”

7-ci gün

"Konservi açdım. Sonuncu payım. Dadını hiss etmədim, çünki xatirələr onu acılaşdırırdı. Mən bu konservi Kolya və ‘Səssiz’ ilə bölüşmək istəyirdim. Artıq heç kim qalmamışdı.

Gecə yuxuda onların səslərini eşitdim. Amma oyananda yalnız külək və uzaq hırıltılar vardı. Zona artıq mənim içimi də yeyirdi.”

8-ci gün

“Mutant səsi eşitdim. Qaranlıqda hırıltı yaxınlaşırdı. Qaçmadım. Sadəcə dayandım. Qarşımda iki göz parladı, sonra yox oldu. Mənim canımı almadı. Bəlkə də artıq fərqi yoxdur, Zona məni canlı yox, ölü görür.”

10-cu gün

“Əgər bu dəftəri kimsə tapsa, bilin ki, mən çoxdan ölmüşəm. Zona bədənimi udub, amma ruhum hələ də buradadır. Mən geri dönmək istəmirəm. Zona məni qəbul elədi. Mən artıq onlardan biriyəm.

Hər addım, hər nəfəs mənim deyil. Mən yalnız bir kölgəyəm. Sanki mənim ruhum da buranın bir parçasıdır. Gecə gündüz fərqi yoxdur — hər yerdə Zona var. Mən artıq döyüşmürəm, yalnız irəliləyirəm.”

12-ci gün – Son qeydlər

“Əgər kimsə bu dəftəri tapsa, bilin ki, Zona heç kəsi buraxmır. Qəhrəmanlıq yoxdur. Hamı itib gedir. Mən də artıq yoxam. Burada qalmaq, yalnız sağ qalmaq deyil; burada qalmaq, ölü olmaqdır.

Mən bir zamanlar insan idim. indi isə yalnız Zona-nın kölgəsiyəm. Hər addımda, hər nəfəsdə onun nəfəsini hiss edirəm. Burada qalmaq — yalnız əbədi tənha olmaqdır.”

6 əjdaha!

30.09.2025 03:29, Derek

#392723

3. Heç kim onun əsl adını bilmirdi. Zonada hamı ona sadəcə frekans deyirdi. Çünki illərlə xarab olmuş radiolardan gələn qəribə siqnalları dinləyirdi və əksər hallarda onların ardınca gedib sağ qayıda bilirdi.

Bir gecə Rostok Barında yaşlı bir Duty əsgəri onun masasına paslı bir PDA qoydu və sakit səslə dedi: "Əgər 149.77 MHz tezliyində eyni səsi üç dəfə eşitsən, qətiyyən cavab vermə." Adam bunu deyəndən sonra vodkasını bir qurtuma içdi, ayağa qalxdı və çölə çıxdı. Onu bir daha görən olmadı.

iki həftə sonra Frekans Yantar bataqlıqlarında mutant ovundan qayıdarkən ratsiyası qəfil cırıltı ilə işə düşdü. "Kömək edin..." On saniyə tam sükut oldu. Sonra yenə eyni səs gəldi. "Kömək edin..." Yenə sükut. Üçüncü dəfə də eyni söz təkrarlandı. "Kömək edin..." Səs nə rus dilində idi, nə də ukraynaca. Elə bil yüzlərlə insan eyni anda pıçıldayırdı.

Xəritəsinə baxanda siqnalın gəldiyi yerdə heç bir obyekt görünmürdü. Hətta köhnə Sovet xəritələrində belə oranın yerində yalnız boz rəngli boş bir sahə vardı. Marağı qorxusuna qalib gəldi və o, siqnalın ardınca getməyə qərar verdi.

Təxminən üç saat yol getdikdən sonra ətrafı qalın duman bürüdü. PDA-sı dayanmadan yanıb-sönür, dozimetri isə tamamilə susmuşdu. Zonada sükut... Məhz bu, ən qorxulu hiss idi. Nə canavarlar ulayırdı, nə snorkların qışqırığı eşidilirdi, nə də küləyin səsi vardı. Heç nə yox idi.

Duman çəkiləndə qarşısında nəhəng bir radar qülləsi peyda oldu. Amma bu, Red Forestdəki radar deyildi. Metalı sanki yenicə hazırlanmışdı, elə bil dünən tikilmişdi. Giriş qapısının üstündə cəmi bir söz yazılmışdı: 1993.

içəri girəndə onlarla köhnə CRT monitorunun hələ də işlədiyini gördü. Təhlükəsizlik kameraları aktiv idi. Lakin ekranlarda görünən görüntülər həmin bina deyildi. Hər monitor fərqli bir zamanı göstərirdi. Birində Çernobıl qəzası hələ baş verməmişdi. Digərində Pripyat küçələrində uşaqlar velosiped sürürdülər. Başqa birində isə Monolith döyüşçüləri Rostok Barında Duty üzvləri ilə birlikdə pivə içirdilər. Sanki Zona baş verə biləcək bütün ehtimalları eyni anda göstərirdi.

Son otağa daxil olanda yerdə çoxdan ölmüş bir cəsəd gördü. Üzərindəki geyim... onun öz geyimi idi. Kəmərindəki bıçaq, çantası, silahı... hamısı eyni idi. Cəsədin əlindəki PDA birdən açıldı. içində cəmi bir qeyd vardı: "Bura ilk dəfə gələndə cəsədi görəndə qaç." Bir az aşağıda ikinci cümlə yazılmışdı. "Mən qaçmadım." Sonuncu sətirdə isə belə yazılmışdı: "Sən də qaçmayacaqsan."

Elə həmin an bütün monitorlar eyni görüntünü göstərməyə başladı. Kamerada o özü görünürdü. Amma kamera onu arxadan çəkirdi. Halbuki otaqda heç bir kamera yox idi. Frekans yavaşca arxasına çevrildi. Arxasında heç kim yox idi. Yenidən monitora baxanda isə ekrandakı adam asta-asta başını ona tərəf çevirdi. Onun üzü yox idi. Sadəcə qaranlıq vardı.

Birdən bütün binada həyəcan siqnalı işə düşdü. Dinamiklərdən eyni cümlə təkrar olunurdu: "Müşahidə tamamlandı." Qapılar bir-bir bağlandı. işıqlar söndü. Zona yenidən səslənməyə başladı. Amma bu dəfə səslər çöldən gəlmirdi. Onlar onun başının içindən gəlirdi.

Frekans üç gün sonra Yantara qayıtdı. Heç kimlə danışmadı. Radiosunu satdı. PDA-sını sındırdı. Bir daha heç vaxt heç bir siqnal dinləmədi. Altı ay sonra isə özü də izsiz şəkildə yoxa çıxdı.

Bu gün də bəzi stalkerlər gecələr 149.77 MHz tezliyini açanda həmin səsi eşitdiklərini deyirlər. "Kömək edin..." On saniyə sükut. "Kömək edin..." Əgər üçüncü çağırışdan sonra səhvən cavab versən, bəzən qarşı tərəfdən öz səsini eşidərsən: "Gəlmə... Mən gəldim, qayıda bilmirəm."

3 əjdaha!

09.07.2026 16:21, Derek

#400323

üzv ol

Modalı bağla