1. Bəzi insanlar bu dünyaya sadəcə "yaşamaq" üçün deyil, bir fəlsəfəni təcəssüm etdirmək üçün gəlirlər.Onun üçün motosiklet nə bir nəqliyyat vasitəsi, nə də bir hobbi idi.motosiklet cəmiyyətin bizə geyindirdiyi dar qəliblərdən çıxıb, öz ruhumuza qovuşmağın yeganə yolu idi.

Onu tanıyanlar üçün Barkın, Altın Elbiseli Adam idi. Amma onu həqiqətən anlayanlar üçün o, kaskının altındakı o dikbaş ruhun, qaydaların deyil, vicdanın və azadlığın səsini eşitməyin simvolu idi.Barkının ən gözəl tərəfi o idi ki, o, həyatın texniki tərəfini də, ruhani tərəfini də eyni ustalıqla idarə edirdi. detallara, mexanikaya və intizama olan o dərin hörməti, onun motosikletə olan eşqi ilə mükəmməl bir ahəng yaradırdı. O, işində peşəkar olmağın cəmiyyətə olan bir borc, yolda olmağın isə özünə verdiyi bir söz olduğunu bilirdi.Onun dediyi və öyrətdiyi hər şey insanın öz bədəni, öz iradəsi və yol ilə bir bütöv olması haqqında idi. Onun "dikbaşlığı" heç vaxt qaydalara qarşı bir üsyan deyildi.bu, insanın öz daxili azadlığını müdafiə etməsi üçün verdiyi epik bir etiraz idi. O, bizə sübut etdi ki, insan cismən cəmiyyətin içində olsa belə, ruhunu o iki təkərin üzərində, küləyin və mühərrik səsində hər zaman azad saxlaya bilər.

Barkın Bayoğlu, motosiklet üzərində ölməyi arzulayan bir adam idi və o, öz seçdiyi o epik yolda, kaskı başında, həyata vida etdi. Onun qəzası, bir çoxları üçün bir xəbərdarlıq, pərəstişkarları üçün isə ürək parçalayan bir ayrılıq oldu. Amma o, heç kimin xətası ilə deyil, öz seçdiyi o azadlığın içində getdi.

bəzən yolda yanımızdan keçən bir cruiser in gurultusunu qəlbimizdə hiss edərkən onun ruhu ilə qarşılaşırıq. Bu məhz Barkının bizə miras qoyduğu o azadlıq hissidir.

Barkın Bayoğlu artıq yanımızda olmasa da, hər dəfə yola çıxanların, kaskını taxıb cəmiyyətin qəliblərindən uzaqlaşanların içindəki o "dikbaş" uşaq, onun xatirəsi ilə yaşayır. Çünki motosiklet sevgisi, sadəcə bir maraq deyil. bu, insanın öz bədəni və ruhu ilə yaşadığı ən böyük, ən əbədi eşqdir.

Və o eşq, yol bitənə qədər davam edəcək.