1. uşaqlıqdan disfunksional bir ailədə böyüdüyüm üçün insanların mənə qarşı əvvəlkindən daha az diqqət göstərdiyini hiss etdikdə onlardan tamamilə uzaqlaşmışam. bunun səbəbi, əslində, çox sadə idi - uşaq vaxtı özümü emosional gərginlikdən qorumağın qeyri yolunu bilmirdim. bəlkə də autistik olduğum üçün insanlardan soyumurdum. əksinə, yaddaşımda hər bir insanın özünəməxsus yeri, özünə aid bir küncü olurdu. üzərindən uzun zaman keçsə belə o insanları görəndə hisslərim qaldığı yerdən davam edirdi, bəzən yada salıb darıxırdım. 25 yaşımda bu dəyişdi, səbəbi isə keçmiş münasibətim idi.

onu ilk dəfə görüb sevdiyimdə 21 yaşım var idi. ondan əvvəl də sevmiş, sevilmişdim, amma bu hiss tamamilə başqa idi. o, məndən yaşca böyük idi və buna görə də yaşadıqlarım mənə daha real, daha yetkin görünürdü. təsəvvür edin ki, həyatda qalmaq üçün çapalayan, iki yerdə işləyən 21 yaşlı magistr tələbəsi və qəfil ona diqqət göstərən, artıq həyatında müəyyən yer tutmuş, rəhbər vəzifələrdən birində çalışan, podxod edən hamıya otval verən bir qadın.
onun həyatı kifayət qədər ağır keçmişdi. mən isə uşaq ağlımla ona kömək ola biləcəyimi düşünürdüm. münasibətə də məhz bu düşüncə ilə atıldım. nəticədə isə heç bir zibilə dərman olmadım.
ilk vaxtlar hər şey filmlərdəki kimi idi, göylərdə uçurdum. sonra isə qanadlarım yavaş-yavaş iflic oldu və qəşəngcə yerə çırpıldım. prosesin tamamlanması 5 il çəkdi.
o, ağır xarakterli olduğunu ilk gündən demişdi. mən isə “come on, ailəmdə görmədiyim şey qalmayıb” deyib bunu çox da ciddiyə almadım. bəlkə də məhz buna görə, özüm də fərqinə varmadan, onun emosional qeyri-sabitliyini bir müddət normal qəbul etdim. amma zaman keçdikcə həmin münasibət təkcə gündəlik həyatımı deyil, hisslərimi də tükətməyə başladı.
ən son nöqtə isə artıq manipulyasiyalara uymamağım və kənara çəkilməyə qərar verdiyim an oldu.
adətən münasibəti o bitirir, məni bloklayır, mən isə hər şeyi geri qaytarmağa çalışırdım. sonra bunun artıq bir ənənəyə çevrildiyini gördüm. bu dəfə heç nə etmədim. sadəcə susdum.
sükut bir ay davam etdi.
bir ay ərzində yadına düşmədim, karl, 1 ay! bəlkə də ən çox toxunan məhz bu idi. çünki insan bəzən münasibətin bitməsindən çox, qarşı tərəfin onun yoxluğuna nə qədər asanlıqla alışa bildiyini dərk edəndə dəyişir.
sonra özü geri qayıtmağa cəhd etdi. amma bu dəfə mən artıq hər şeyin bitdiyini bilirdim.
düşünürəm ki, insanları bəzən ayrılıq anında daha yaxşı tanıyırsan. çünki münasibət davam edərkən bir-birimizə göstərdiyimiz tərəflər qədər, ayrılarkən seçdiyimiz davranış da kimliyimiz haqda çox şeyi deyir. mən ondan bu performansı gözləmirdim.

bu gün də mənə darıxdığını yazdı.
yaddaşımda sənin özünəməxsus yerin var. amma bağışla, artıq soyumuşam.