Kulis.az Nizami Ağayevin aktyor haqqında yazısını təqdim edir. Azərbaycan teatr və kino aktyoru Fazil Salayev 1931-ci il sentyabr ayının 1-də Bakıda anadan olub. Atası İdris Cənubi Azərbaycandan idi.
Fazil dövrünün çox şöhrətli və istedadlı meydan teatr aktyoru Lotu Cabbarın qız nəvəsi idi. Aktyor xalqın yaddaşında “ikinci plan ulduzu”, “epizod ustası”, “Mozalan”ın qısa süjetlərinin ulduzu” kimi qalıb. Canlandırdığı obrazların tragikomik, kədərli baxışları tamaşaçıların yaddaşına həkk olunub.
Oynadığı komik rollarda tamaşaçı naşı adamın müdafiəsizliyini, çaşqınlığını və sadəlövhlüyünü hiss edirdi. Bu obrazlarda impulsivlik müşayiət olunan jestlər və dəqiq hesablanmış mimika ilə birləşir. Sənətşünasların fikrincə, Fazil Salayevi istedadı və aktyorluq texnikasına görə dünyanın böyük komiklər pleyadasına aid etmək olar.
Fazil bir aktyor kimi şərti və ənənəvi olanı, komediya üsullarının milli özünəməxsusluğunu həyati müşahidələrin dəqiqliyi, müasiri və ya tarixi keçmişdən gələn qəhrəmanlarının sosial xarakteristikasının kəskinliyi ilə üzvi şəkildə birləşdirirdi. Onun aktyorluq sənətində köməksizlik, haqsızlığa uğramışlıq ambisiyalılıqla komik şəkildə qovuşurdu ki, bu da sənətçiyə böyük uğur qazandırıb. Fazil Salayev uşaqlıqdan rəssamlığa meyl edib.
Əzim Əzimzadə adına Dövlət Rəssamlıq Məktəbini bitirdikdən sonra, 1956-cı ildə Bakı məktəblərindən birində rəsm müəllimi, daha sonra “Azərnəşr”də rəssam-tərtibatçı işləyib. Lakin təhsilini davam etdirmək istəyi və teatra olan sevgisi 1957-ci ildə onu M.Əliyev adına Azərbaycan Dövlət Teatr İnstitutuna aparıb. Ali təhsilini başa vurduqdan sonra 1961-ci ildə həmin dövrdə M.
Əzizbəyov adına olan Milli Dram Teatrının truppasına aktyor vəzifəsinə qəbul edilib. Teatrda Lütfiyar (“Əcəb işə düşdük”, Şıxəli Qurbanov) Cəlal (“Ölülər”, Cəlil Məmmədquluzadə), artist Sərxan (“Görünməmiş toy”, Qriqori Gorin və Arkadi Arkanov), musiqiçi (“Canlı meyit”, Lev Tolstoy), İkinci cin (“Pəri cadu”, Əbdürrəhim bəy Haqverdiyev) kimi həm klassik, həm də müasir rolları oynayıb. 1970-ci ilin sentyabrından Azərbaycan Dövlət Musiqili Komediya Teatrında işləməyə başlayıb. Burada çalışdığı müddətdə Vəli (“Arşın mal alan”, Üzeyir bəy Hacıbəyli), Şulu (“Əlli yaşında cavan”, Zülfüqar bəy Hacıbəyli), Şakir (“Dağlar qoynunda”, Adil İsgəndərov və Əşrəf Abbasov), Muxtar (“Həmişəxanım”, Salam Qədirzadə və Süleyman Ələsgərov), Cako (“Keto və Kote”, Viktor Dolidze) kimi tipik-xarakterik, koloritli səhnə obrazları yaradıb.
Extract — continue reading at the source.
