adam hərdən qəribə olur. bəzən elə fikirləşirəm ki, bu dünyada mənə çatan ən dəyərli vəzifə yaxşılıq etməkdir. kiminsə paxıllığını çəkmək ilə dönməz bu dövran. yaxşılıq etdim, yaxşı adamam bunu nəyəsə calayım, poxdan kanfet düzəltsinlər mənimçün bu kafalarda da deyiləm. heç özüm də bilmirəm yaxşılıq niyə edirik. məsələn mən kiməsə təmənnasız əl tutanda bir qəribə oluram, fikirləşirəm həqiqətən də yaşamağa dəyər bu həyat. kiminsə üzünü güldürmək, kiminsə yükünü azaltmaq, beynini yorduğu məsələyə incə bir toxunuş etməkdən gedir söhbət. mən əslində inanmıram bu yaxşılıqlar nə vaxtsa qayıdacaq, insan övladı tez unudan varlıqdır. şablon yaxşılıqlardan da bəhs etmirəm. elə bir yaxşılıqdır ki, bir sən bilirsən bir də sən. insanın içini isidən kiçik bir qığılcım gülümsəməyə qarışır və üşüyürsən. biraz kədərlənisən gözlərin dolmaq istəyir, sonra bir ah çəkirsən başını yelləyirsən. görürsən ki, əslində sən də yaxşı vəziyyətdə deyilsən. dürüstlüyünə gülümsəyirsən, ömür gəldi gedərdir, bu həyatı kişi kimi yaşadığını bildiyin üçün gülümsəyirsən. zəmane elə pisdir ki, insanın qəlbi sosial mediada fırlanır ürəyi nədiye daşşağına kimi sosial mediadadı camaat. gizlin heç nə qalmayıb, bir əlin gördüyünü ikinci dəfə bir milyon əl görür. görəsən bunlar nəyin təbliğatıdır? bu həyatda çarəsiz birini gərək ki, yola verməyəsən. 1 saat gec gedəsən, işindən gücündən olasan, amma, ən azından şablon cümlələrinlə bulamıyasan ortalığı. bir işi görürsənsə gərək axıra kimi görəsən. kimsə səndən məmnun qalsın deyə yox, həqiqətən gördüyün işə və qarşıdakı fərdə hörmət etdiyin üçün.
növü.
)