Rənglənmiş ağ otaq bir içəriyə qapanma epizodundan, yaradıcı bir üsyan aktından doğulmuşdu. Londonda bir gecə, Edvard Uilyam Qodvin adlı britaniyalı interyer dizayneri və memar gözəlliyin məqsədi üzərində düşünmək üçün öz otağına çəkildi. O, həssas bir insan idi, dünyanı qavrayış tərzi onu tez-tez sarsıdan biri idi. Bu yaxınlarda o, mağazalarda yeni satışa çıxarılan Çin və Yapon çini qablarının zərifliyinə heyran qalmışdı. Bu çini qablar çox vaxt ağ fonda çəkilmiş zəngin mavi naxışlarla seçilirdi.
Otağının tənhalığında keçən uzun bir gecədən sonra Qodvin impulsiv şəkildə tavanı örtən divar kağızının üzərini krem rəngli ağ boya ilə rənglədi. Onun bu hərəkəti, dramaturq Oskar Uayld və dizayner dostları Uilyam Morris və Filip Vebb də daxil olmaqla, onunla görüşə gəldikdə yeni tavanının dramatik görünüşünü yüksək qiymətləndirən bohem çevrəsi tərəfindən tərifləndi. Bir neçə il sonra Kotsvoldsda Morris və Vebb öz gözəllik axtarışlarına qapıldılar və Qodvinin nümunəsini izləyərək, Morrisin kənd evindəki bütün bir otağı ağartdılar. Onlar əvvəlcə bu məkana "Panel otağı" adını verdilər, lakin zaman keçdikcə bura Ağ Otaq kimi tanınmağa başladı. Onlar interyeri bir növ xəyal dünyası və dizayn laboratoriyası kimi formalaşdırdılar; bu, tarix və ya coğrafiyanın hər hansı bir xüsusiyyətindən uzaqlaşmağı hədəfləyən bir məkan idi.
Ağ otağın sadəliyində bir zəriflik var idi və bu, sinfi fərqlərin kəskin xətlərinə diqqət çəkmədən hər kəs tərəfindən qəbul edilə bilərdi.
Morris yumşaq gözləri olan, saqqallı və dağınıq saçlı bir optimist idi. Əslən şair olan Morris Uoltemstouda anadan olmuş və erkən karyerasını Londonda keçirmişdi. O, yüzlərlə il sonra gələcəkdə utopiyanın tapılması ehtimalı haqqında 1890-cı ildə nəşr olunan bir elmi-fantastik roman yazmışdı. O, bərabərhüquqlu cəmiyyətə inanırdı və onun idealizmi onu insanların yaşadığı mühitlərə qarşı xüsusilə diqqətli olmağa sövq edirdi, çünki o, insanın öz ətrafını xoş rənglər və təsvirlərlə əhatə etməsinin insanları təbii dünyaya daha bağlı hiss etməsinə kömək edə biləcəyinə inanırdı. Morris bu gün bəlkə də ən çox İncəsənət və Sənətkarlıq Hərəkatına (Arts and Crafts Movement) verdiyi əsaslı töhfələrlə xatırlanır; bu hərəkatda o, mahnı quşları və ya yetişmiş meyvə təsvirləri ilə vurğulanan, flora və faunanın mürəkkəb dolaşıqları olan parça və divar kağızı naxışları dizayn edirdi.
Morrisin divar kağızı naxışları rəng baxımından zəngin idi və çöldəki dünyanı içəri gətirirdi. Bunlar hamı üçün, xüsusən də rifahı onu hərəkətə keçirən ən yoxsul insanlar üçün əlçatan deyildi. Lakin ağ boyadan hər kəs istifadə edə bilərdi. Bu, yoxsulluğun çarəsi olmasa da, ağ otaq onu rəngləyən şəxsin sanki bir çarə tapdığı təəssüratını yarada bilərdi. Morris müqayisə üçün yaşamağın iki yolunu belə təsvir edirdi:
Həyatın sadəliyi, hətta ən yalın halı belə, bədbəxtlik deyil, zərifliyin təməlidir: qumlanmış döşəmə və ağardılmış divarlar, kənarda isə yaşıl ağaclar, çiçəkli çəmənliklər və canlı sular; yoxsa tüstü içindəki çirkli bir saray və çirki görünməz etmək üçün onu daim bir-birinə sürtməklə məşğul olan bir dəstə xidmətçi; sizcə, bu iki məkandan hansı daha zərif, bir centlmen üçün hansı daha uyğundur?
Xülasə — davamını mənbədə oxuyun.
