Səkkiz il əvvəl mən Cotswoldsdakı gözəl yemək restoranında ofisiant işləyirdim. Mütəxəssislər tərəfindən hazırlanmış atmosfer zəif əhval-ruhiyyəli işıqlandırma, atmosfer musiqisi və təsərrüfatdan masaya menyuya malikdir. Digər ofisiantlar qonaqları bahalı butulkalar almağa valeh edə bilərdilər, lakin mən şərab birləşmələrini xatırlamaqda çətinlik çəkəndə sadəcə ağzım açıldı.
Sıx bir nahar xidmətinin ortasında sifarişi unutduğumu etiraf etmək üçün mətbəxə getdiyim zaman qəhvəyi dəri broqlarım mənə qabarcıqlar verdi. Aşpazlar qışqırıb bileti üzümə silkələyirdilər. İşimdən bir il sonra, bir təsir edənə xidmət edərkən, mən onun boşqabından olan istiridyələri çıxarmağa cəhd etdim, amma qabı qaldıranda tərli ovuclarım sürüşdü və təsadüfən onun qucağına suyu tökdüm.
O, qışqırdı və ayağa qalxdı. Üzüm yanıb donub dayandığım zaman qonaqlar dönüb baxırdılar. Mətbəxdə hönkür-hönkür ağlayarkən onu sakitləşdirmək üçün başqa ofisiant buraxaraq üzrxahlıq etdim və qaçdım.
Mən o zaman anladım ki, imtina etməyin vaxtıdır. İki ildən sonra universitetə gedəndə restoran işinə o qədər nifrət etdim ki, bir daha eyni şeyi etməmək üçün tələbə kreditimə qənaətlə yaşadım. İlk görüşlərdə başqa rəsmi restoranda oturmaq məcburiyyətində qalmamaq üçün meyxanada içki içməyi təkid etdim.
Ofisiantlıq məni ümidsiz və axmaq hiss etdirdi və mən bütün işə laqeyd oldum. Hər bir iş o qədər pis olsaydı, universitetdən sonra hər hansı bir işlə məşğul olmaq perspektivi məni qorxu ilə doldurdu. İllər sonra sevgilimin “Ayı”ya baxdığını eşidəndə o, bir növ dəhşətli, yuxuya gedən agent reaksiyası ilə oyandı.
O, mətbəxin 18 amansız dəqiqə ərzində xaosa girdiyi ilk seriyanın bəyənilən, əsasən tək çəkilişli “Review” seriyasına baxırdı. Mətbəx qapılarının çırpılması səsi, məyus qışqırıqlar və bilet aparatının daimi vızıltısı məni düz ofisiant kimi ən pis günlərimə qaytardı. Köhnə restoranımda yaşadığım çaxnaşmanı hiss edəcəyimi gözləyərək əvvəlcə şouya baxmaqdan imtina etdim.
Xülasə — davamını mənbədə oxuyun.
