Nə vaxt istəsən, gəl, zəng vur, – onunla belə razılaşdıq. Birinci dəfədir ki, səfər üçün, az qala, gün və saat təyin etmədən yola çıxırıq. Fotoqrafımızla həmin istini, sözün bütün neqativ mənalarında, hiss edə-edə kinostudiya tərəfə qalxırıq.
Telefonumu çıxarıb müsahibimə zəng vururam. Elə bu dəm, nəayət, yol məşəqqətimiz bitir və özümüzə kinostudiyanın giriş qapısının düz yanındakı kafenin kölgəsinə veririk. – Mən sizi görürəm, keçincə, yaxşı çayımız var... – telefonun o biri ucundan səs eşidilir. Uzaqdan, lap uzaqdan olan bir nəfərin bizə əl yellədiyini görürəm.
"Report" rejissor, aktyor Namiq Ağayevlə tədbiri təqdim edir. – 64 yaşınız var. Düzü, bu yaşına vermək olmur, – müsahibimlə görüşüb yerimizi rahatlayırıq. – Optimist adamam, hər şeyə optimist yanaşıram, ola bilsin, ona görədir. – Hazırda hansı layihə ilə işləyirsiniz? – “Kinostudiya”. Bu, uzun müddət sonra "Azərbaycanfilm"in ilk layihəsidir.
İndi onun montajı davam edir. Bədii-sənədli formada olan bir filmdir. – Mövzusu haqqında bir az geniş danışsaq... – Danışaq da. Bilirsən, biz 40 ildən idarə, demək olar, burada yaşayırıq, – əllərini yanab kinostudiyanın ərazisini açıb göstərir, – elə bil buranın aşkarikik.
Bu adamların hər birinin kinostudiyasında öz otağı, məkanı, yeri-yurdu, bir sözlə, öz hekayəsi və tarixi var. Aktyor dostum Mahir Dərvişin üstündə çəkic olardı, dekorator idi axı... Uzun illər "Azərbaycanfilm"də ölü dövr oldu, film çəkilişləri, demək olar ki, dayandı.
Mahirdə də, bir növ, bu situasiya ilə bağlı ideya yarandı. Adi çəkici götürür, düşür kinostudiyanın canına ki, bəs mən film çəkirəm. Hamı soruşur, nə haqqında: deyir, özümüz haqqında.
Xülasə — davamını mənbədə oxuyun.
