Jackie Molloy tərəfindən The Washington Post/Getty Images üçün çəkilmiş foto
Kaliforniyadan olan proqram təminatı dizayneri və yazıçıdır. O, Substack-də "personal canon" bülletenini yazır.
Universiteti bitirdikdən sonrakı il – vicdanla və əsasən həvəssiz şəkildə oxuduğum bir ixtisasdan sonra – əsl təhsildən kənarda qaldığımı hiss etməyə başladım. Bir çox digər tələbələr kimi, mən də universitetə yüksək təhsil haqları və tələbə kreditləri təhlükəsini dərindən dərk edərək daxil olmuşdum və nəticədə, tez-tez dərsləri təklif etdikləri məşğulluq imkanlarına əsasən seçirdim. Lakin məzun olduqdan və iş tapdıqdan sonra yol boyu imtina etdiyim maraqlarıma: ədəbiyyat, incəsənət, tarix, fəlsəfəyə qayıtdığımı gördüm. Mən ətrafımdakı dünyanı formalaşdıran ideyaları və hadisələri anlamaq istəyirdim. Və heyran olduğum mütəfəkkirlər kimi, tarixi lətifələrdən müasir bir hadisəni təhlil etmək üçün istifadə etmək və ya müxtəlif romanları və sənət əsərlərini bir-biri ilə dialoqa girməyə məcbur etmək istəyirdim. Bunu etməyi özümə öyrədə bilərdimmi?
İnternet özünütəhsil üçün resurslarla doludur: istənilən mövzu üçün vacib mətnlər haqqında bloq yazılarını, universitet proqramlarına keçidləri və saatlarla YouTube mühazirələrini asanlıqla tapa bilərsiniz. Lakin bu bələdçilərdən istifadə etməyə çalışdıqda, tez-tez diqqətimin yayındığını və fokuslana bilmədiyimi görürdüm. Onlayn mühazirələrə baxarkən sosial mediada vərəqlədiyimə və ya oxuduğum kitablardakı ideyaların çoxunu unutduğuma görə özümü qınayırdım.
Problem, lakin diqqətimin müddəti deyildi. Problem yanaşmam idi: mən çətinlik çəkirdim, çünki öyrənməyi təkbaşına bir məşğuliyyət kimi görürdüm.
Rəsmi təhsil müəssisələrinin təklif etdiyi şey, tələbələrin həm professorlardan, həm də həmyaşıdlarından öyrəndikləri bir cəmiyyətdir. Lakin universitetlər bu münasibətlərin qurulduğu yeganə yerlər deyil. Tarixçi Jonathan Rose-un 18-ci əsrdən 20-ci əsrə qədər autodidaktizm (özünütəhsil) tarixi olan "Britaniya İşçi Siniflərinin İntellektual Həyatı" (2001) əsəri, rəsmi təhsili az və ya heç olmayan insanların necə zəngin intellektual həyat qura biləcəyini göstərir. Rose mədənçilər, toxucular, fəhlələr və xidmətçilər tərəfindən yazılmış və insanların öyrənməsinə kömək edə biləcək sosial strukturları canlı şəkildə təsvir edən memuarlardan istifadə edir. Özünütəhsilin təcrid tələb etmədiyini görmək məni təəccübləndirdi və sevindirdi. Məsələn, 18-ci əsr Şotlandiyasında mədənçilər üzvlərin kitab almaq üçün illik abunə haqlarını topladıqları kitabxanalar qurdular. Bu kitabxanalar tez-tez işçi sinfi kişilərinin bir-birindən öyrənə biləcəyi "qarşılıqlı təkmilləşmə" görüşləri ilə əlaqələndirilirdi. Rose yazır: "Hər görüşdə,"
Xülasə — davamını mənbədə oxuyun.
