Nihat Pirin “Miraj” hekayələr kitabındakı hər bir hekayə ilğım yaradır. Müəllifin mirajı ümidi sınağa çəkir, insanı arzu ilə reallıq arasında çıxılmaz vəziyyətə salır. Özünün də qeyd etdiyi kimi keçmişdən qurtuluş olan hekayələrin hər birində nədənsə qaçış var...
Səs-küylü ad günü ilğımı Seymura pulsuzluğunu unutdurur, kişilik və atalıq rolunu layiqincə oynamağa kömək edir. Kənddən Moskvaya gedib çıxan Miriş kimliyini itirməkdən, vicdanını ləkələməkdən, günah işlətməkdən, ən əsası da nifrətin əsirinə çevrilməkdən qurtulmaq istəyir. Əminlik mirajını dağıtmaq istəyən Eşqin yayda qış alması axtarmağın “yükü” ilə alçaldılmış, aldadılmış mənliyindən uzaqlaşır.
Həyat nizamının pozulmasından narahat olan molla Xudayar absurd təklifləri ilə cəmiyyətdəki mövqeyini itirməkdən, faydasız olmaqdan qaçmağa çalışır. Malik üçün daha ağırdır, məncə. Malik bağışlamaqdan qaçır.
Onu güclü edən nifrətini əldən buraxmaq istəmir, atasına bənzəməkdən qorxduğu üçün onu qoruya bilməyən atasını yaşatmağa çalışır. Uzun illərdən sonra doğma torpağına qayıdan qoca dil boğaza qoymadan yeni evini tərifləyir. İtirdikləri üçün yaddaşını sakitləşdirməyə, təsəlli verməyə çalışır.
O, həm yaddaşından qaçır, həm də həsrət hissi ilə qoruduğu xatirələrinin unudulacağından qorxur. Həmid kişi isə təklikdən, qəbullanmaqdan və ona məlhəm olan sevgi, istilik, istənilmək, axtarılmaq mirajının dağılmasından qaçır... Kitabdakı qəhrəmanlar mirajdan reallığı danmaq üçün yox, onun ağırlığı altında əzilməmək üçün istifadə edirlər.
Bəlkə də, annotasiyanı oxuyub sonra hekayələrə keçməyimin təsiridir ki, hamısında qaçış görürəm. Ya da kitabın üz qabığındakı trayektoriya, cızılmış yol işarəsi məni belə düşünməyə vadar edir. Lakin bir paradoks yaranır, Nihatın qəhrəmanları hara qaçırlar?!
Extract — continue reading at the source.
