sözaltı günlük

o qədər dəyişmişəm ki insan olaraq son bir neçə ildə. 2019dakı halımı qucaqlıyıb bağrıma basmaq istəyirəm, elə az bir yaşda necə bir yüklə tək başıma qalmışdım. tək deyildim kənardan baxanda, ama mənəvi çox yalnız idim, uzun illər boyu normal olmaq arzum idi. oturub ağlayırdım ki niyə yaşıdlarım kimi adi şeyləri özümə dərd edə bilmirəm, niyə mən belə böyük bir problemlə məşğul olmalıyam? elə bilirdim heç bitməyəcək, gün keçdikcə artan bu ümidsizlik məni elə dərin bir depressiyaya salmışdı ki, artıq bu suisidal ruh halımı xarakterimin bir parçası olaraq mənimsəmişdim. bir neçə gün əvvəl bir nəfərlə danışanda daxilən qəmgin olduğumu dedim, o isə buna səbəb olub yəqin deyə bir cavab verdi. belə bəsit bir şey ama mən bu səbəb nəticə əlaqəsində elə itmişdim ki həyatdan bezməyimi adi bir hal kimi qəbullanmışdım. qəribə bir ayılma oldu mənimçün, həyat insana əzab olanda yaşamaq istəmir, əzaba alışdığım üçün sadəcə varlığını unutmuşdum

alıkara

detektiv janrında yeni türk dijital serialı, tod adlı platformda yayımlanır ama pirat da tapmaq mümkündü. çoxdan izlədiyim bir rus serialı var idi (baxma: метод) nəsə ona oxşatdım ab havasını, metod hekayə baxımından daha yaxşıydı yadımda qalan qədərilə ama başrolların uyumu alıkarada daha güclüdü. bir də başroldakı qaqaş (baxma: halit özgür sarı) dəhşətdi, əsmər kişiləri çox bəyənən deyiləm, ama halitdən serialda maskulinlik yağır. realda elə deyil təəssüf. başlığı açmağımın səbəbi deyəsən aktyora yaranan heyranlığım oldu, ama serial doğurdan maraqlıdı -*

mənim payım

bu kitabı mən keçən il oxumuşam, xalid hüseyninin də kitablarının məşhur olduğu hamımızın oxuduğumuz vaxtda yox. demək istədiyim, mənim payım-ı oxuyana qədər mən artıq 10 ildir ki ədəbiyyatla iç içəydim və çoxu klassiklər olmaqla kifayət qədər kitab oxumuşdum. ama bu kitab məndə iz qoymağı bacardı. məsələ burasındadır ki, oxuduqda da, indi də mən baş personajla razılaşmıram və onu bir çox addımına görə qınayıram. bu hissəsi spoiler ola bilər: ən əsası ona oxumaq imkanı yaradan ərindən davamlı ailə olmağı gözləməsi. 3cü uşağı dünyaya gətirməsi. öz gözəlliyinə düşkünlüyü. ama bunlar detaldı, mənim şəxsi baxış bucağımdı, ümumilikdə kitabın axıcılığı və səni o dünyada hiss etdirməsi belə unudulmaz təcrübədi. siyasi aktivliyin, intellektual qruplaşmaların həyat tərzlərini göstərməsi gözləmədiyim bir storyline idi, və deyərdim ən çox marağımı oyadan da bu oldu. məncə çox adam mənim payım-ı iranda oppressiyyaya məruz qalan qadınların hekayəsi kimi təsəvvür edir, bir tərəfdən elədir də, ama daha çoxudu. bütöv bir siyasi dövrü bir qadın həyatıyla təcrübə imkanı verən bir hekayədir daha dəqiq.

millennials

1981-96cı il təvəllüdlü nəsil. mənim çox hörmətim var bu nəsilə və bir gen z kimi hardasa kimsə milleniallarla bağlı zarafat eləmək istəyəndə də icazə vermirəm -* birincisi internet başda olmaqla həyatla bağlı çox şeyi millenial qohum-tanış mənə öyrədib, ikincisi və daha əsası çox proqressiv olub əvvəlki nəsillərdən bəri ötürülən bir çox toksik ənənələrə qarşı çıxıblar. mənim ən çox hörmət etdiyim isə uşaq mövzusuna yanaşmalarıdı. istəməyən childfree olub, istəyən isə həqiqətən şüurlu valideynlik edir, uşaq psixologiyasının travmaların əhəmiyyətini dərk eliyən ilk nəsildilər məncə. gen z isə elə bil bu proqressiyanın acığına konservativliyə yönəldi. ümidim millenialların yetişdirdiyi nəsilədi

sözaltı günlük

bir podruqam var idi, fal, astrologiya bu mövzulara çox marağı var idi və həqiqətən baxa bildiyini iddia edirdi. biz təzə tanış olanda mən belə şeylərə çox inanmadığımı demişdim, o da sübut etmək üçün xəritəmə baxdı. bəzi spesifik şeylər dedi, hansı ki ancaq ən yaxınlarımla danışdığım mövzular idi. belə bir cümlə də dedi "özüvü heç yerə aid hiss etmirsən, çox suallar və şübhələrin var amma hamısı tanış olacağın bir nəfərlə son tapacaq. ondan sonra hər şey yoluna düşəcək". bu cümləyə üzümü turşutdum, o da "hə özüvü tapmağıvın kimləsə əlaqəli olmasını istəmirsən? başa düşürəm, ama burda gördüyüm budu". mən uşaqlıqda belə ağ atlı prins arzusu olan biri olmamışam. heç vaxt xilas edilmək fantaziyam olmayıb, anam belə yetişdirib. həmişə özümdən olub bütün gözləntilərim. son aylar isə, o qızın dediklərindən sonra "görəsən" deyirəm, görəsən doğurdan da bu mümkündü? görəsən kimsə əlimdən tutub illərdir çıxa bilmədiyim boşluqdan məni həmişəlik çıxara bilər?

qızın söyüş söyməsi

universitet vaxtından çox yaxın olduğum bir podruqam var, söyüşü tabu kimi görən tək podruqam idi. ama bu qız həqiqətən çox çətinliklərdən keçib və mən özlüyümdə həmişə düşünürdüm ki necə insanın ürəyi belə dolur ama onu çölə vurmur? dünən görüşmüşdük və o qədər dəyişib ki görüşmədiyimiz müddətdə. mən əvvəldən daha rahat biri olmuşam ama hər söyüşü elə açıq dilim gəlmir deməyə, o indi xətrinə dəyən kim varsa onlar barədə ürəyindən çıxanı deyirdi. düşünürəm ki söyüş dilin və özünü ifadənin çox vacib bir hissəsidir, bəzən ikrah adamı elə basır ki bunu ifadə eləməyin tək yolu qalır. həm də hiss elədim ki, xarakterində də dəyişiklik var. daha cəsarətli, daha özündənəmin olub. indi heç kimin xətrinə dəyməkdən və heç kim tərəfindən "pis görülmək"dən qorxmur. başqalarının qızların söyüş söyməsinə necə baxdığı artıq onun vecinə də deyil

palto

ekşidə belə bir cümlə oxudum bu kitab haqda : aslında akakiy akakiyeviç'in omuzlarından çekilip alınan paltosu değil, hayata olan inancı ve yaşama sevincidir. məncə kitabın canı bu cümlədə dayanır. monoton həyatından çölə çıxmağı ağlına belə gətirməyən insan həyatı zövqlə yaşayan təbəqə ilə qarşılaşır, tam ürəyində hansısa hisslər cücərərkən cəmiyyət buna imkan vermir. kitabın əvvəlində personajı belə sıxıcı bir insan olduğu üçün qınayandan sonra, əslində onu bu cür yaşama mövcud sistemin itələdiyini görürük. böyük motivası ilə bir şeyləri dəyişdirməyə çalışsa belə, əslində problem o qədər dərindədir ki, fərd olaraq belə bir dəyişim etmək real görünmür

gecəyə bir mahnı paylaş

(link: /> bu mahnı bəlkə də 10 ildi sevimlilərim arasındadı, ab havası həqiqətən ayrı və tam gecə dinləməlikdi. sadəcə sözləri artıq özümlə assossiasiya etmək istəmədiyimin fərqinə vardım bugün. "such a sorrow in her eyes" bunu mənimsəmək istəmirəm. bir neçə ay əvvəl bir fotoma podruqam demişdi necə kədərli baxırsan, üzündə gülümsəmə var ama elə bil gözlərin kədərlidi. düşünürəm yeniyetmə olanda bu istək daha çox olur, kənardan belə təəssürat yaratma istəyi. sözləri claim eləmədən sadəcə dinləyəcəm bundan sonra

sözaltı günlük

bugünki pasient 39 yaşlı, hamiləliyin sonuncu həftələri, uşaq çanaq gəlişində. Professor manevrlə baş gəlişinə gətirməyə çalışır, bir tərəfdən də pasientə sual verir, cinsiyyətini soruşur. pasientin cavabı: qızdı, baxmayaraq ki biz həmişə oğlan istəmişik ama uşaq uşaqdı.
qeyd edim ki bu almaniyada olub, selektiv abortla məşhur vətənimizdə yox. Manevr işə yaramadı, uşaq yerini qətiyyən dəyişmədi.
Orda durub bütün prosesi izləyəndə şəxsiləşdirməyə bilmədim, o uşağın yerində bir zamanlar mən idim. oğlan arzulayan ailədə çanaq gəlişi, çətin doğuş. Öz özümə düşündüm ki, uşaq sadəcə istənilmədiyini hiss edir və dünyaya gəlməyə heç də can atmır. Nə qədər qeyri-elmi bir fikir olub-olmamasına ilişmədən sadəcə bu ağrını hiss etdim.

sözaltı günlük

evimdən ötrü darıxıram ama bilirəm ki burda da qalsam, bakıya da qayıtsam hər bir halda darıxdığım şeyi əslində çoxdan itirmişəm. zaman keçir, həyat dəyişir. köhnədən tutub saxlaya bilmərəm, elə ya da belə onsuz da irəliyə baxmalıyam. ama mən bu qədər ağrılı olacağını ağlımın ucundan keçirmirdim. 2 il əvvəl necə əminliklə entry yazmışdım. "nə istədiyimi və nə qədər çox istədiyimi bilirəm" bu cümlə indilərdə tez-tez beynimdə əks-səda verir. yol boyu ağlamışam. mən burada olanda atam da ankaraya uçub. bakıda olanda özüm aparırdım həkimlərə, indi yuxularıma girir, bütün günü ürəyimdə onun narahatlığıyla gəzirəm.
adaptasiya olmaqda çətinlik çəkirəm. davamlı üzümdə narahat ifadəylə gəzməyim, içinə qapanıqlığımı personalın çoxu özündənrazılıq kimi interpretasiya edib. neyləyim ki davamlı üzümdə saxta gülüşlə gəzə bilmirəm?? qərarımı çox sorğuluyuram, bura uyğunam mı? bütün qərarlarımı sorğuluyuram, hər addımımı vaxtıykən milyon dəfə götür qoy etməyimə rəğmən elə hiss edirəm ki bütün seçimlərimin düzlüyü sual altındadı