Dilimiz özümüzə etdiyimiz xəyanətləri ifşa edir: Biz sevgini tapmaqdan elə danışırıq ki, sanki bu, kəşf olunmamış səkkizinci qitə və ya başqa bir günəş sistemində yaşayış üçün yararlı bir dünyadır, sanki o, Qırmızı Papaq və ya mağaraları boyayan qadınların adları kimi itib. Özünü tapmaq kimi paradoksal bir anlayışda olduğu kimi, sevgini tapmaq anlayışı da bərabər miqdarda çarəsizlik və təkəbbürlə döyünür — həyatınızda nəsə çatışmadığının kədərli etirafı və axtarışı etməyin sizin öhdənizə düşdüyünə, kifayət qədər çox və uzun müddət axtarsanız, onu tapmaq məqsədinə çatacağınıza dair bir inam. Lakin heç kim, qəlbin tarixində bir nəfər belə, səy göstərməklə sevgiyə nail olmayıb.
Sevgi nöqteyi-nəzərindən, itən sizsiniz; sizi tapan sevgidir — və bu, gözlədiyiniz şəkildə baş vermir.
Bunu Ceyms Bolduin (2 avqust 1924–1 dekabr 1987) gənc kinorejissor dostu Sedat Pakay ilə söhbətində, Nikolas Boqqsun tamamilə mükəmməl olan "Bolduin: Bir sevgi hekayəsi" (Baldwin: A Love Story) tərcümeyi-halında (hansı ki, bizə Bolduinin şöhrətinin və ürək ağrısının zirvəsində uşaqlıq müəllimindən aldığı təsirli məktubu da təqdim edib) sitat gətirilən şəkildə, heç kimdən daha mükəmməl və daha təsirli şəkildə ifadə etməyib.
Bütün həyatını dəyişərək özünün ağlasığmaz türk sevgilisinin ardınca İstanbula gedən Bolduin belə düşünür:
Heç bir səbəblə inkar edə bilməyəcəyim bir şey var ki, o da mənim öhdəsindən gəlməli olduğum, mənimlə hesablaşan və sevgi adlanan müəyyən bir gücdür. Və sevgi çox qəribə paketlərdə gəlir. Düşünürəm ki, həyatda hər şey sizə gələni qəbul edib-etməməyinizdən asılıdır. Çünki o, heç vaxt düşündüyünüz kimi gəlmir. Heç vaxt sizə öyrədildiyi kimi gəlmir. O, necə gəlirsə, elə də gəlir.
Sevgini Harlem çayını Bosfor boğazına qovuşan bir estuariyyə çevirəcəyini heç ağlına gətirməyən Bolduin, bütün bunların daha geniş mənası ilə hesablaşmalı olur:
Xülasə — davamını mənbədə oxuyun.
