Con Hopkins Universitetinin Yazı Seminarları bakalavr proqramında ikinci kurs tələbəsi olanda Stephen Dixon ilə ilk dəfə qarşılaşdım.
Gilman Hall-un zirzəmisindəki kiçik və səmimi sinif otağından xatırladığım bəzi detallar onun mürəkkəb ləkəli şalvar cibləri və yuxugətirici səsi ilə bizə bədii yazı haqqında dərs keçərkən sinif otağında o tərəf-bu tərəfə gəzişməsi idi. O, mehriban və təmkinli tərzi ilə bizi gündəlik həyatda təsirli məqamları tapmağa səsləyirdi.
Həmin ilin sonlarında, kampusun əsas girişinin qarşısında yeni tikilmiş yataqxanada yenicə açılmış Barnes & Noble mağazasında onun yeni kitabı olan və McSweeney’s tərəfindən nəşr olunan "End of I" kitabının imzalı nüsxəsini almaq üçün növbədə dayandım. Kitabı mənə ithaf etməsi üçün adımı ona xatırlatdım (tələbəsi kimi onda elə də böyük təəssürat yaratmamışdım). Bir il və ya bir qədər sonra professor Dixon JHU-dakı təxminən 30 illik pedaqoji fəaliyyətindən təqaüdə çıxdı.
Bundan qısa müddət sonra, gözləri yaşlı və təşviş içində, məzuniyyət ərəfəsində olan ikinci semestr tələbəsi kimi, poeziya professorum Mary Jo Salter-in otağına daxil oldum və tibb fakültəsində oxuyan dostlarımın mehribanlıqla “işsizlikdən əvvəlki dövr” adlandırdıqları ixtisas üzrə diplomla nə edəcəyimi mənə deməsi üçün ona yalvardım. O dedi: "Bir nəşriyyat tap." Əminəm ki, mən buna cavab olaraq: "O nədir?" demişdim.
Möcüzəvi şəkildə, məzun olduqdan bir il sonra Random House-un (indiki Penguin Random House) Knopf Doubleday qrupunda ictimaiyyətlə əlaqələr üzrə köməkçi vəzifəsində işə düzələ bildim. Bir neçə il sonra, az qala eyni dərəcədə təəccüblü bir şəkildə, Stephen Dixon ilə məktub dostu olduq.
Bunun necə başladığını xatırlamıram — deyəsən, JHU-dakı başqa bir professorumdan onun e-poçt ünvanını istəmişdim ki, onun yaradıcılığının və o dərsin mənim üçün nə qədər məna kəsb etdiyini ona deyə bilim — lakin illərlə biz həyat, iş və onun son ana qədər yazmağa davam etdiyi əsərləri haqqında mütəmadi olaraq e-poçt vasitəsilə əlaqə saxladıq.
Xülasə — davamını mənbədə oxuyun.