Barbara Kingsolver-in "Partita" əsəri artıq Harper nəşriyyatından əldə edilə bilər, buna görə də biz ondan yazıçı həyatı haqqında bir neçə sual soruşduq.
Günün hansı vaxtı yazırsınız (və niyə)? Yazı layihəsinə ciddi şəkildə başladıqdan sonra, adətən sübh açılmamışdan əvvəl beynimə axan sözlərlə oyanıram. Onların kənara sızacaqmış kimi hiss olunana qədər içimdə toplanmasına icazə verirəm, sonra onları klaviaturaya tökmək üçün masama qaçıram. Yalnız mətbəxə gedib qəhvə fincanımı doldurmaq üçün fasilə verirəm, nahar vaxtına qədər başqa heç bir yayındırıcı amil olmur. Əgər işlər yaxşı gedirsə, naharı unudub axşam erkən saatlarına qədər davam edirəm. Axın vəziyyəti o qədər xoşdur ki, bədənimin olduğunu belə unuduram. Çox vaxt əziz həyat yoldaşım Steven səssizcə masama sendviç gətirir. Əks halda, yəqin ki, indiyə qədər çoxdan məhv olmuşdum.
Yazıçı blokadası ilə necə mübarizə aparırsınız? Yeni bir kitaba başlamağa çalışanda, hər dəfə özümü bunun indiyə qədər yazılmış ən axmaq şey olduğuna inandırıram. Həmişə. Bu, insanı iflic edir. Çıxış yolu özümə dəhşətli bir ilk qaralama yazmağa icazə verməkdir. Sadəcə et! Pis şəkildə! Axı, bunu heç kim görməyəcək. On iki və ya əlli dəfə yenidən yazılana, yavaş-yavaş axmaqdan layiqliyə və istədiyim kitaba çevrilənə qədər o, ofisimdən çıxmayacaq.
Aldığınız ən yaxşı və ya ən pis yazı məsləhəti nədir? Francine Prose çox uzun müddət əvvəl mənə bunu demişdi: "Romanın ilk cümləsi (və ya abzas) kitabın qalan hissəsinin yerinə yetirəcəyi bir vəd verməlidir." Bu dahiyanədir. Bu, sizi, yəni yazıçını, elə başlanğıcdan niyyətləriniz barədə özünüzlə çox dəqiq olmağa məcbur edir. Oxucunun vaxtını boşa sərf etməyəcəksiniz. Mən bu fikrin arxasındayam.
Yazı rejiminizin hansı hissəsinin oxucularınızı təəccübləndirəcəyini düşünürsünüz? Mən ayaq üstə yazıram. Əvvəllər hər hansı normal ofis işçisi kimi otururdum və onilliklər ərzində dəhşətli bel problemlərindən əziyyət çəkirdim. Sonra bir gün, romanın son qaralamasının təhvil verilməsinə iki həftə qalmış, ağrı yerdə uzanmaqdan və ya ayaq üstə durmaqdan başqa hər hansı bir vəziyyətdə qışqırtı verəcək dərəcədə dözülməz oldu. Kompüterim üçün bir dayaq düzəltdim və kitabı ayaq üstə bitirdim. O qədər yaxşı alındı ki, düzgün bir ayaq üstə iş masası sifariş etdim və o vaxtdan bəri ağrısızam. Son yarım onillikdəki kitablarım tamamilə ayaq üstə olan bir qadın tərəfindən ərsəyə gətirilib.
Aşiq olduğunuz ilk kitab hansı idi (və niyə)? Doqquz yaşımda ailəmin furqonunun arxasında, valideynlərin biz milyon mil məsafədəki hansısa Vacib Məqsədə gedərkən uşaqların özlərini yaxşı aparmasını istədiyi o bitib-tükənməyən tətillərin birində, "Balaca qadınlar" (Little Women) kitabına başıbəlalı şəkildə vuruldum. Kitabdan ətrafa baxmaq və "Ümid edirəm ki, biz HEÇ VAXT Böyük Kanyona çatmarıq" deyə düşünmək üçün kifayət qədər oyanmağım hələ də yadımdadır.
Xülasə — davamını mənbədə oxuyun.
