Yeni romanım "Wayfarers"-in baş qəhrəmanı Silvi kimi, mən də İllinoys ştatının aşağı hissəsində, qarğıdalı tarlaları ilə əhatə olunmuş bir yerdə böyümüşəm; orada kiçik bir gölməçədə qəribə bir ördək idim. Həmişə oxuyurdum, həmişə yazırdım. Şeirlər, hekayələr və Sfinkslər, dibsiz quyular və ölümcül tornadolar haqqında iki yüz səhifəlik romanlar. Əslində, tornadolardan çox qorxurdum — düşünürəm ki, mərkəzi İllinoysda böyüyən bir çox uşaq belə idi və indi də belədir — buna görə də beşinci sinifdə yerin altına (hərfi mənada) köçmüş bir sivilizasiya haqqında roman yazdım. Müəllimim, xanım Madonia, yəqin ki, etməməli olduğum bir vaxtda onun üzərində işlədiyimi gördü və onu oxumağı təklif etdi. Mən ona bu nəhəng, qapı dayağı kimi kitabı və orta məktəb dövründəki ürək ağrılarım haqqında bir dəstə pis şeiri verdim və xatırlayıram ki, o, ertəsi gün onu mənə qaytardı. Sən bunu edə bilərsən, dedi mənə. Yazıçı ol.
İndi mən də müəllim olduğum üçün, onun o nəhəng kağız yığınını portfelinə qoyması haqqında düşünürəm. Onu həftə sonu evinə aparması, bir fincan çayla divanında və ya pəncərənin yanındakı kreslosunda yerləşməsi. Etiraf edək ki, qətiyyən "Növbəti Böyük Amerika Romanı" olmayan bir şeyi oxumaq üçün öz vaxtından saatlar ayırması. Və bütün bunlar ona görə ki, o, məni olduğum kimi görürdü: nəyisə sevən və başqasının ona bunu sevməyin normal olduğunu deməsinə ehtiyacı olan balaca bir qız. Bunu sevməyin yaxşı olduğunu.
Kollecdən sonra on il aspiranturada oxudum, yazı seminarlarında iştirak etdim və tələbələrə poeziya və bədii ədəbiyyatdan dərs dedim. O dərsləri sevirdim, amma yay aylarını səbirsizliklə gözləyirdim, çünki o vaxtlar istedadlı şagirdlər üçün nəzərdə tutulmuş proqramda dərs deyirdim. Eyni siniflə beş həftə, səhər saat səkkizin yarısından günorta iki yarısına qədər. Ölkənin hər yerindən və bəzən dünyanın hər yerindən səkkiz, doqquz və ya on şagirdim olurdu və o beş həftə ərzində biz bədii ədəbiyyat və poeziya ilə nəfəs alırdıq. Onlar ailələrinin incəlikləri və xəyal etdikləri gələcəkləri haqqında ensiklopediyalar; sevgi, dəyişiklik və bədənə sahib olmağın siyasəti haqqında şeirlər; boşluğa göndərilən e-poçtlardan, cavab yazmayan birinin poçt qutusuna atılan məktublardan ibarət hekayələr yazırdılar. Onlar qəzəblə, ehtirasla, inanılmaz dərəcədə yaxşı yazırdılar.
Əgər yeniyetmələrin daha çox oxumasını istəyirsinizsə, onları təcrübələrinin mürəkkəbliyini anlayan və buna hörmətlə yanaşan kitablarla istiqamətləndirməlisiniz. Əgər yeniyetmələr üçün yazmaq istəyirsinizsə, bu ikiliyə hörmət etməlisiniz. Düşünürəm ki, bunu sevməlisiniz.
İnterlochen-də orta məktəbdə yaradıcı yazı dərsi vermək üçün tam ştatlı işə düzəldim. Onların işlərini gecələr evə aparırdım. Bir fincan çay hazırlayıb divanda oturur və yaşıl qələmimi çıxarırdım. Səslənən sətirləri, daha da sıxlaşdırıla bilən sətirləri, şagirdlərimin sanki həm on altı yaşında, həm də kainatdan daha yaşlı olduqlarını hiss etdirən anları qeyd edirdim. Dərsdən sonrakı və əvvəlki anları da sevirdim; şagirdlər mənə pişik videoları, müvəqqəti döymələr, yeni saç düzümləri göstərmək üçün qaçırdılar. Ofisimin qarşısında gözləyən şagirdlər məndən tərəddüdlə bir sual soruşur və bu sual onları başqasına aparırdı. Həyatımla nə etməliyəm? və ya, Rəfiqəmdən ayrılmalıyam? O, bir növ ən yaxşı dostumu öpdü, amma bunun təsadüf olduğunu dedi, ya da bəlkə mən yazıçı ola bilərəm. Düşünürəm ki, bəlkə geyəm, ya da evdən köçməli olduğumu düşünürəm, bəlkə nənəmgilə köçüm, ya da Hamı deyir ki, indi dünyadan nifrət etməliyik, amma mən onu sevirəm. Mən onu sevirəm və düzəltmək istəyirəm. Bunu necə edim? Bu necə işləyir?
Və həmişə, sonda: Bu barədə hər hansı bir kitab bilirsinizmi?
Xülasə — davamını mənbədə oxuyun.
